Astrid vecht voor het leven van haar man

Midden in de nacht wordt Astrid wakker van een vreemd geluid naast zich. Haar man snakt naar adem. Ze roept zijn naam, maar hij reageert niet. Als ze het licht aandoet en zijn gezicht ziet, beseft ze hoe ernstig de situatie is. Dankzij haar ervaring met reanimeren komt ze direct in actie.

Een nacht die alles verandert

Het is maart 2025, zes minuten voor twee. Ze schudt haar man, maar krijgt geen reactie. Ze rent naar beneden om haar telefoon te pakken en belt 112. Nog voordat ze iemand aan de lijn heeft, begint ze met reanimeren.

‘Toen ik zijn gezicht zag, wist ik hoe ernstig het was. Ik had helemaal geen twijfel over wat ik moest doen.’

Zes minuten alleen

Terwijl ze haar man reanimeert, blijft ze in contact met de meldkamer. Ze telt hardop en probeert het tempo vast te houden. Maar na enkele minuten merkt ze hoe zwaar het is. ‘Ik vertelde dat ik heel moe werd. Ik heb mezelf echt moed ingesproken om door te blijven gaan.’

Zes minuten lang reanimeert ze hem alleen. Dan hoort ze beneden mensen roepen. Het zijn vrijwilligers van HartslagNu. ‘Wat was ik blij dat ze er waren!’ Ze komen naar boven, verplaatsen haar man naar de overloop en nemen de reanimatie over. Kort daarna arriveren ook de ambulance en de politie.

De hoop komt terug

De hulpverleners blijven doorgaan. Er wordt een AED aangesloten en een apparaat ingezet dat borstcompressies geeft. In totaal wordt haar man ongeveer veertig minuten gereanimeerd. Terwijl de tijd verstrijkt, begint ze zich af te vragen of het nog zin heeft. ‘Ik had haast geen sprankje hoop meer. Ik ben de hulpverleners ontzettend dankbaar dat ze zijn doorgegaan.’

De brandweer helpt haar man via het balkon naar beneden. Zij stapt in een andere ambulance. Onderweg naar het ziekenhuis krijgt ze bericht: hij heeft weer een hartslag.

Eenmaal in het ziekenhuis vragen de zorgverleners of ze even met hem wil praten. ‘Ik kon het niet geloven.’ Als ze de behandelkamer binnenkomt, ligt hij met een zuurstofmasker op bed. Hij kijkt verward om zich heen. Wanneer het masker afgaat en hij haar ziet, zegt hij: ‘Hé As! Wat is er gebeurd?’

‘Hij kon praten en wist wie ik was. Dat was zo bijzonder.’

Kennis die blijft hangen

Ruim twintig jaar eerder maakte ze tijdens een dansles al eens mee dat iemand in elkaar zakte. Samen met een ander reanimeerde ze de man. Hij overleefde het. Sindsdien volgde ze de herhalingen van haar BHV-cursus met extra aandacht. ‘Ik wist hoe belangrijk het was om te blijven onthouden wat je moet doen.’

Ook in die nacht in maart kwam die kennis terug. ‘Mensen vroegen achteraf vaak: “Hoe wist je wat je moest doen?” Door de cursussen en de herhalingen wist ik het meteen.’

Dankbaar voor elke dag

Haar man mag twee dagen na zijn opname alweer naar huis. Inmiddels gaat het goed met hem. Soms is hij sneller vermoeid of overprikkeld, maar ze is dankbaar dat hij verder goed is hersteld. Twee maanden later kunnen ze zelfs hun geplande vakantie naar Griekenland maken en samen wandelen in de bergen.

Wat ze anderen wil meegeven, is eenvoudig: ‘Als je twijfelt of je moet ingrijpen: doe iets. Alles is beter dan niets doen.’